A gyufa balladája - Balada chibritului

Csata Ernő, k, 01/29/2019 - 00:12

 

 

                                                                                                                                                                                                                                                                                  

(Fordította Csata Ernő)

                                   

Fent laktam egy szobában

A negyedik emeleten,

Az Universității utcában,

A nagy házon rácsszerkezet.

                                                            

Ebben a házban, sajnos,

Aminek gazdája bigott,

Nem volt villanyáram.

De egyéb mind volt:

                         

Lépcsők, balkonok, folyosók

És mint minden nagy blokknak,

Sok-sok lakosztállyal -

Mindenféle lakója.

                                                                       

Egy alkalommal, hazajövet

A moziból, az éjszakában,

A földszinten, a sötétben,

Lépteket hallok utánam.

                                              

Szólt egy lenge termet

hangja, halk suttogása:

,,- Ha nem zavarom 

Uram, nincs egy gyufája?''

                                                            

Talán fiatal? Szép is?

Vagy férjes asszony?

Turpisságok nélkül,

Fogom a gyufát és átadom.

                                                            

Rohanok fel a lépcsőn,

De a folyosóra érve,

Előttem egy ajtó

Lassan kinyílik éppen.

                                                                                 

És az ajtónyíláson át,

Kérdi borzos, szőke hajával

Egy álmos kisasszony:

,,- Uram, nincs egy gyufája?''

                                         

Ezt én jól ismerem:

Szép, szalmaszőke szinte,

Kiszolgálom hamarjában

S felmegyek még egy szintet. 

                                                                        

Amikor a holdfényben,

Mi átsütött a függönyön,

Mit látok? Egy barna nőt,

Ki pizsamába öltözött.

                                                  

Ő az! Éppen Ő! - 

A nő, aki után elolvadok

Vagy tíz nap óta

És semmit sem bátorkodok!

                                         

Még nem ismertük egymást:

,,- Merészkedem, bocsánat,

De a férjem elment hazulról,

Nincs magának egy gyufája?''

                                               

Egy gyufa? Mily öröm,

Van még kettő úgy tudom,

Adtam volna négyet is,

Ha nem pazarlom el az úton.

                                                 

Újabb lépcső, az utolsó,

A folyosón valami neszel,

Mi az? Egy ördögi lány,

Rajta blúz és pendely. 

                                               

Félénken megállít:

,,- Ha nem siet iszonyúan,

Elnézést a merészségért,

Kellene... - Mi? - Egy gyufa.''

                               

Muszáj adjak, másként

Még dühbe gurítom,

Keresgélek a zsebeimben,

De bánatomban kifordítom:

                                                    

,,Csak egy fejet találtam,

Csupán ennyit, elmennék,

Nem tudom meggyúl-e.

Meggyúlt? A te szerencséd!''

                                           

Mikor végre hazaérek,

A szobámba: meglepődve!

A szeretőm (van kulcsa)

Vár rám, mint egy hősre:

                                                      

,,Három órája a sötétben

Várlak, mondja, pokolian utál,

Nagyon ideges vagyok,

Gyorsan adj egy gyufát.''

                                         

Megint gyufa? Érzem kijövök

a sodromból, leégés a javából:

,,Mi vagyok én, foszforgyár?

Egyedárusítás? Bolt?

                                                   

Mióta bejöttem a házba

Csak gyufa, gyufa, gyufa,

Az ördögbe az összessel,

Nincs, az utolsót is elfújtam!''

                                                                                                                          

 

George Topârceanu

                                    

Balada chibritului

                                                   

Locuiam într-o odaie

La al patrulea etaj,

Strada Universităţii, 

Casă mare cu grilaj.

                                                     

Casa asta, din păcate,

C-un proprietar bigot,

N-avea electricitate.

Dar încolo avea tot:

                                                                                      

Scări, balcoane, coridoare

Şi, ca-n orice case mari,

Cu apartamente multe -

Fel de fel de locatari.

                                       

Într-un rând, venind acasă,

Noaptea, de la cinema,

La parter, pe întuneric,

Aud paşi în urma mea.

                                                               

Şi-o uşoară siluetă

Îmi vorbi abia şoptit:

"-Dacă nu sunt indiscretă,

Domnule, n-ai un chibrit ?"

                                                 

O fi tânără? Frumoasă?

Doamnă măritată, sau.?

Fără multe marafeturi,

Scot chibritul şi i-l dau.

                                              

Urc apoi o scară-n fugă

Dar când trec prin coridor,

Drept în faţa mea o uşă

Se deschide-ncetişor.

                                          

Şi prin crăpătura uşii

Scoate capul blond, sburlit,

O duduie somnoroasă:

"-Domnule, n-ai un chibrit?"

                                

Pe-asta o cunosc eu bine:

E frumoasă ca un paj,

O servesc la repezeală

Şi mai urc înc-un etaj.

                                                       

Când, prin razele de luna

Ce treceau printr-o perdea,

Ce să vezi? O doamnă brună

Îmbrăcată-n pijama.

                                                  

Este Ea! Chiar Ea! -

Femeia după care mă topesc

De vreo zece zile-ncoace

Şi nimica nu-ndrăznesc!

                                         

N-aveam încă cunoştinţă:

"Scuză-mă dacă-mi permit,

Soţul meu e dus de-acasă,

N-ai matale un chibrit?"

                                                                          

Un chibrit? Ce fericire,

Mai aveam vreo două-acum,

I-aş fi dat chiar patru dacă

Nu făceam risipă-n drum.

                                      

Altă scară, cea din urmă,

Pe culoar aud un zvon,

Ce-i? Un drac de fată-n casa,

Numa-n bluză şi jupon.

                                        

Ma opreşte cu sfială:

"-De nu sunteţi prea grăbit,

Mă iertaţi de indrazneală,

V-aş ruga…- Ce? - Un chibrit."

                                                    

Trebuia să-i dau că altfel

Asta-mi scoate vreun ponos,

Scotocesc prin buzunare,

De necaz le-ntorc pe dos:

                             

"Am gasit o gămălie,

Doar atât, îmi pare rău,

Nu ştiu dacă s-o aprinde.

S-a aprins? Norocul tău!"

                                                                         

Când, în fine, ajuns-odată

În odaia mea: tablou!

O amică (are cheie)

M-aştepta ca pe-un erou:

                                                         

"De trei ceasuri stau în beznă,

Zice, eşti nesuferit,

Sunt grozav de enervată,

Scoate fuga un chibrit."

                                

Iar chibrit? Simţi-i că-mi sare

Ţandăra, curat pârjol:

"Ce-s eu fabrică de fosfor?

Sunt regie? Monopol?

                                                   

De când am intrat în casă

Tot chibrit, chibrit, chibrit,

Dracu` să vă ia pe toate,

Nu mai am, le-am isprăvit!"

                                                   

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Magyar Irodalmi Lap

Hozzászólás ehhez


Belépés

Reklám

 

 

 


 

A Magyar Nyelv Múzeuma

 

Inter Japán Magazin

 

Turcsány Péter honlapja

 

Jankovics Marcell honlapja

 

 

Papp Lajos

 

 

 

 

 

Magyar Irodalmi Lap