(Fordította Csata Ernő)
                                                                                                                                   

Még van egy óhajom,

Az est csendjében

Hagyjatok meghalnom

A tengerszélen;

Puha legyen álmom

Az erdő közelében,

Vizek végtelenjében

Derült az égboltom. 

Nem kell annyi zászló,

Díszes ravatal,

Fonjátok ágyamat

Sok zsenge ágból.
                                   

És senki utánam

A fejemnél ne sírjon,

Csak az ősz bánja

A fonnyadt avaron.

Míg forrásvize csobog,

Zubog szakadatlan,

Fenyők hegyén, magasan, 

A lenyugvó hold topogjon. 

Lenge szellő hűvösén

Az esti kolomppal,

A szent hársfalombja,

Boruljon majd fölém.

                                    

Bolyongó éveim 

Örökre elmúlnak,

Boldog emlékeim

Rám borulhatnak.

A borókák mögül

Felkelő csillagok, 

Mint jó barátok

Mosolya rám derül. 

Nyöghet majd kínjában

Tenger zord éneke…

De, én már por leszek,

Rögös magányomban.

                                                 

Mihai Eminescu

                                         

Mai am un singur dor 

                                                      

Mai am un singur dor

În liniştea serii

Să mă lăsaţi să mor

La marginea mării;

Să-mi fie somnul lin

Şi codrul aproape,

Pe-ntinsele ape

Să am un cer senin.

Nu-mi trebuie flamuri,

Nu voi sicriu bogat,

Ci-mi împletiţi un pat

Din tinere ramuri.

Şi nime-n urma mea

Nu-mi plângă la creştet,

Doar toamna glas să dea

Frunzişului veşted.

Pe când cu zgomot cad

Isvoarele-ntr-una,

Alunece luna

Prin vârfuri lungi de brad.

Pătrunză talanga

Al serii rece vânt,

Deasupră-mi teiul sfânt,

Să-şi scuture creanga.

Cum n-oi mai fi pribeag

De-atunci înainte,

M-or troieni cu drag

Aduceri aminte.

Luceferi, ce răsar

Din umbră de cetini,

Fiindu-mi prietini,

O să-mi zâmbească iar.

Va geme de patemi

Al mării aspru cânt…

Ci eu voi fi pământ

În singurătate-mi.

Magyar Irodalmi Lap